லேண்ட்ஸ்டௌன்

லேண்ட்ஸ்டவுன் (Landsdowne) - உத்தரகாண்ட்
தில்லியிலிருந்து மீரட்-> பிஜ்னூர்->நஜிபாபாத் -> கோத்வாருக்குப் பிறகு தான் மலைப்பகுதி தொடங்குகிறது.  அதிகம் சுற்றுலாத்தலமாக அறியப்படாமல் இருப்பதால் போக்குவரத்து நெரிசல் தற்போது இல்லை. தில்லியிலிருந்து 250 கிமீ. காலை ஆறுமணிக்கோ அதற்கு முன்போ கிளம்புவதால் மீரட்டின் போக்குவரத்து நெரிசலில் இருந்து தப்பிக்கலாம் என்பதால் ஆறுமணிவாக்கில் வீட்டிலிருந்து இறங்கினால் மேகம் இருண்டு , மழைக்காற்று . காரில் ஏறும்போதே சடசட வென மழைத்தூரல். லேண்ட்ஸ்டவுன் தில்லிக்கே வந்துவிட்டிருந்தது.


பயண தூரத்தின் சரிபாதியாக வரக்கூடிய மீராப்பூருக்கு அருகில் சில தாபாக்கள் உண்டு. மதிய உணவுக்கு அங்கே இளைப்பாறுதல்.சாலையோரக்கடைகள் தவிர்த்து மல்டி மில்லியன்ஸ் ( போகும்வழியில் இது சாலையின் மறுபுறத்தில் இருப்பதால் தவறவிட்டோம்) சுகாதாரமான கழிப்பறைகளுடன் கூடிய உணவகம் என்பதாக அறிவுறுத்தப்பட்டிருந்தோம்.

 மலையேறும்  போது நல்ல சாலை. சில இடங்களில் மட்டும் கொண்டை ஊசி வளைவுகள் உண்டு. தங்குவதற்கு ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்த ஓக் க்ரோவ் இன் ஐ நடத்தும் தம்பதியினர் தொடர்ந்து வருகையை மற்றும் சரியான பாதையில் தான் வருகிறோமா என்பதை விசாரித்துக்கொண்டே இருந்தனர். மதிய உணவுக்கு அவர்களுடன் வெல்கம் லஞ்ச் என்று சொல்லி இருந்தார்கள்.

நாங்கள் கோத்வார் அருகில் சிறிய குன்றின் மீது அனுமன் கோயிலைக்கண்டதும் நிறுத்திவிட்டோம். மகனுக்கு பஜ்ரங்க்பலி என்றால் அவ்வளவு பிரியம். அருகில் ஓடும் ஆறும் ( ஒற்றையடிப்பாதை அளவே ஓடினாலும் சலசலப்பு உயரம் வரைக்கேட்டது) மலையடிவார அழகும் சித்பலி அனுமன் கோயில் இருந்த குன்றில் பல சித்தர்கள் வந்திருந்து தியானம் செய்திருப்பதற்கு காரணமாக இருந்திருக்கலாம். மலையடிவாரத்தில் பொன்வயலழகும் ...

மலையில் காற்று பலமாக வீசிக்கொண்டிருந்தது. மலையேறத்தொடங்கும் முன்பே ஒரு இடத்தில் மகன் எங்களிடம் “கண்களை மூடி இயற்கையின் சத்தத்தைக் கேட்டுப்பாருங்கள்” என்று சொன்னபோது ஆச்சரியமாய் யாரு இவனா இவனா சொன்னது என்று  கேலி செய்துகொண்டிருந்தோம்.

oak grove inn

ஓக் க்ரோவ் இன் சென்றடைந்ததும் தம்பதிகள் எங்களை அவர்கள் வீட்டிற்கு வந்தவர்களைப்போல உபசரித்து உரையாடிவிட்டு  விடுதியின் உணவருந்தும் அறைக்கு அழைத்துச்சென்றார்கள். வீட்டில் தயார் செய்வது போன்ற உணவு. அமைதியான பரிசாரகர்கள். சப்பாத்தி , சாதம், பருப்பு, சப்ஜி வகைகள். எனக்கு சுற்றுலாவில் முதல் விருப்பம்  அடுத்தவர் சமைத்து சுடச்சுட  சாப்பிடுவது. அது இன்னும் சுவையாக இருக்கும் பட்சத்தில் இன்னும் ஒரு படி  மகிழ்வு.  அவர்கள் சமைத்த அறை கூட சமைத்தது போலவே இல்லை. அத்தனை சுத்தம். அவர்களும் எங்களுடன் அமர்ந்து உணவருந்தியது ஒரு உறவினர் வீட்டிற்கு வந்திருந்தது போலவே இருந்தது.

மற்ற அறைகளெல்லாம் தனித்தனி அறைகள். இது ஒன்று பெரியது. அவர்கள் வீட்டைச்சுற்றிலும் விதவிதமான செடிகள். அவை கவர்ந்திழுக்கும் வண்டுகள். பறவைகள். சூரியன் மறையும் போது ரசிக்க அங்கே இரண்டு இடங்கள் . ஒன்று மரவீடு போன்ற ஒரு இடம். அதற்கும் அடியில் ஒரு ஹைட் அவுட்.

oak grove inn

அல்மோரா -4 சூரியக்கோயில்

மதிய உணவுக்கு பின் கட்டார்மல் செல்ல அடிவாரத்தில் விட்டு விட்டு ... இந்த காட்டில் தனியாக அமர்ந்திருக்க கஷ்டம் . நீங்கள் இறங்கும் போது தொலைபேசுங்கள் என்று தன் நம்பரை எங்களுக்கு கொடுத்தார். என் மொபைலில் அதனை குறித்துக்கொண்டு ஏறத்தொடங்கினோம். அது கடல் மணலைப் போன்ற மணலும்.. சில பாறைகளுமான பாதை. மேலே செல்ல இருப்பது கோனார்க்கைப்போல சூரியனுக்கென்ற சிறப்புக்கோயில்.ஆங்காங்கே ஓய்வெடுத்தபடி நாங்கள் ஏறினோம் ஏறினோம் ஏறிக்கொண்டே இருந்தோம். சிலர் ஆடு மேய்த்துக்கொண்டும் சுள்ளி பொறுக்கியபடியும் ஏறிக்கொண்டிருந்தார்கள். சரியான பாதை தானா என்று கேட்டுக்கொண்டே ஏறினோம். அவர்களோ குறுக்கு வழிகளில் வேகமாக கண்மறைந்தார்கள்.

எங்கள் பொறுமையின் எல்லையை எட்டியபோது அங்கே ஒரு பள்ளியும் சில வீடுகளும் தென்பட்டன. வீட்டின் பால்கனியில் படுத்தபடி வெயில் காய்ந்துகொண்டிருந்த பெரியவர் அதோ தெரிகிறதே அது தான் கோயில் என்றதும் என் கண்களுக்கு .. குழப்பத்தில்.. உச்சியைக் காட்டுகிறாரோ என்று திகிலாகிவிட்டது. பெரியவரின் குடும்பத்தில் இருந்த ஒரு பெண்மணி .. அங்கே போய் என்ன இருக்கு பார்க்க ...பரவாயில்ல முடியலன்னா இறங்குங்களேன் என்று சொல்ல .. சரி குழந்தைகளுக்கும் போகலாம் என்றே தோன்றிவிட்டது.

அப்போது பள்ளிவிடவும் குழந்தைகள் கேமிராவுக்கு தாங்களாகவே போஸ் கொடுக்க ஆரம்பித்தார்கள். அவர்களின் டீச்சர் வெளியே வந்து .. "என்ன கேமிரா? கம்ப்யூட்டரில் போடற கேமிராவா?.. ஏன் திரும்ப போகிறீர்கள்?.. இத்தனை தூரம் வந்துட்டீங்க இன்னும் 20 நிமிசம் தான் ...போகஸ் செய்து பாருங்கள் .. தூரமில்லை. பின்னால் நினைத்துப்பார்த்து மகிழத்தான் செய்வீர்கள். நான் கூட ஒரு முறை புகைப்படமெடுத்து மற்றவர்களுக்கு காட்டினேன். இத்தனை தூரம் வந்த பாதையைக் காட்டிலும் இந்த சிமெண்ட் பாதை ஒன்றும் பெரியதில்லை" என்று ஊக்கமளித்தார்.
ஞாபகத்துக்கு அவருடன் நான் புகைப்படமெடுத்துக்கொண்டேன்.

பள்ளிக்குழந்தைகள் வழிகாட்ட மேலேறினோம். சின்னக்குழந்தைகள்.. இரண்டாவதும் மூன்றாவதும் படிப்பவர்கள் கால்களில் செருப்புமில்லாமல் சர சரவென்று ஏறினார்கள்.. மூக்கு ஒழிகிக்கொண்டு... பேரைக்கேட்டால் வெட்கப்பட்டுக்கொண்டு.. அந்த ஊர்க்காரர்களுக்கு அது ஒரு கோயிலாகப்படுவதே இல்லை போல. பூட்டியகதவுகளுக்கு வெளியே தொல்பொருள் ஆராய்ச்சிக்காரர்களின் ஆள் காவலிருக்கிறார். 45 சிறு கோயில்களுடன் நடுவில் உடைந்த கோபுரத்துடன் சூரியன் கோயில். டோராவின் பாடலான .. வீ டிட் இட் வீ டிட் இட்.. பாடலைப்பாடி ஆடிக்கொண்டோம்.

பாதுகாவலர் அழைத்ததின் பேரில் சாவியுடன் வந்த இன்னொருவர் திறந்து காட்டினார். உள்ளே அழகான சூரிய தேவன் ஏழுகுதிரைகளுடன்.. மற்ற சுற்று வெளி கோயில்களின் தெய்வங்கள் கால் உடைந்து கை உடைந்த நிலையில் அங்கே பாதுகாக்கப்பட்டிருந்தனர்.
அதை முற்றுப்பெறாத கோயில் என்றும் இரவில் கட்டப்பட்ட கோயில் என்று நம்பிக்கை நிலவுகிறது.

இறங்குகையில் வேகம் தான். அறைக்கு திரும்பினோம். வண்டிக்கு பணம் கொடுக்க சென்ற கணவர் அடுத்த நாள் செல்ல இருந்த நந்தா தேவி கோயிலைப் பார்த்து வைத்துக்கொண்டு வந்தார்கள். அது ஊருக்குள் கடைத்தெருவுக்குள் இருக்கிறது.காலையில் முதலில் மாலைப்பேருந்துக்கு டிக்கெட் புக் செய்து விட்டு கடைத்தெரு சென்று நந்தா தேவியை வணங்கிவிட்டு .. நான்கு மணி பேருந்தில் கீழே இறங்கினோம். வரும் வழியெல்லாம் அழகுக் காட்சிகள். நடுவில் நின்ற ஒரு ஊரின் பெயர் ... சுடுதண்ணி..(கரம்பானி) மலை ஏறும் போது முழு நிலா வெளிச்சத்தில் இரவுக்காட்சி , இறங்குகையில் இளவெயில் மாலைக்காட்சி..

இன்னும் அந்த ஊரிலிருந்தபடி பார்க்க பல இடங்கள் இருந்தாலும் எங்கள் திட்டம் மூன்று நாள் என்பதால் அவற்றை பார்க்க இயலவில்லை. பாதாள் புவனேஷ்வர் என்கிற இடம் நல்லதொரு குகைக்கோயிலாம்.. அதனைப்பற்றி கைலாஷி அவர்கள் எழுதிய பதிவைப்படித்துப்பாருங்கள்..


http://www.kmvn.org/ இந்த தளத்தில் நீங்கள் மேல் விவரங்கள் பெறலாம்.

அல்மோரா -3 கசார் தேவி

போன பதிவில் தவறுதலாக சூரியக்கோயில் தான் அடுத்த திட்டமென்று எழுதிவிட்டேன். கொஞ்சம் மறதி அதிகம். கோலு தேவியை அடுத்து நாங்கள் காளிமத் என்கிற இடம் சென்றோம். அங்கே கசார் குன்றின் மேல் தேவியின் கோயில் இருக்கிறது.
நுழைவு வாயிலின் அருகில் இருந்த பெரிய பாறையில் ஒரு நாக வடிவம் பெயிண்ட் செய்யப்பட்டிருந்தது. அந்த உருவம் சற்றே பாறையிலிருந்து செதுக்கப்பட்ட வடிவம் போல எம்போஸ் ஆகி இருந்தது. ஆனால் தானாக உருவானதாம். இது போன்றே வேறொரு சாலைப்பணியின் போது ஒரு இடத்தில் அனுமனின் கதை கிடைத்ததாம். அதனை முதலில் கவனிக்கவில்லையாம் . ஒருவருக்கு காயமேற்பட்டு பாதியில் வேலை நின்றபோது தான் அதனை கவனித்தார்களாம். காரோட்டி தெரிவித்த விசயம் இது.

ஏற்றமான பாதையில் சென்று கசார் குன்றின் மேல் அடைந்த போது அங்கே எங்களைத்தவிர யாருமில்லை. அமைதியான அந்த இடமும் பள்ளத்தாக்கின் விரிந்த காட்சியும்... ( வேறு பருவநிலையில் என்றால் தூரத்தில் பனிமலைகளும் தெரியும்) 1750 அடி கடல்மட்டத்திலிருந்து உயர்ந்த அந்த கோயில் 2 வது நூற்றாண்டின் கோயிலாம். விவேகானந்தர் மற்றும் பல ஆன்மீகப் பெரும்புள்ளிகள் அங்கே அமர்ந்து தியானம் செய்திருக்கிறார்கள். குகை போன்ற இடத்தில் தேவி . சுற்றிலும் சிறு அறையாக சன்னிதி.
அந்த இடத்தில் வைத்து மகளிடம் சொன்னது...
" இது போன்ற அமைதியான இடத்தில் தியானம் செய்து கடவுள் தன்மைய உணர்ந்த பெரியவங்க அதை கோயிலாக்கி மத்தவங்களும் உணர செய்திருக்காங்கன்னு '" ( இது தெகாவின் பின்னூட்டத்துக்கு பிறகு நினைவுக்கு வந்தது)

அங்கிருந்து சற்றே மேடான ஓரிடத்தில் சிவன் கோயில். அங்கிருந்து பனிமலைகளை காண அமர்விடமும் உண்டு.

திரும்பி வருகையில் ஒரு குடும்பம் ஏறிக்கொண்டிருந்தார்கள்.. உஃப் அம்மா அப்பா.. ஒரு கார் வரும்படி செய்திருக்கமாட்டார்களா என்றபடி.. குரங்குகள் சிலவும் அங்கே இங்கே அலைந்த படி இருந்தன.. ஆனால் எங்களை தொந்திரவு செய்யவில்லை. நாங்களும் அவர்களை தொந்திரவு செய்யவில்லை.

போன பதிவில் அந்த பைரவரை போட்டோ எடுக்கலை என்று சொன்னதும் ஆயில் ஆதவன் இருவரும் கேட்டதுக்கப்பறம் மீள்பார்வை பார்த்ததில் அந்த ரிஸ்க் எடுத்திருக்கேன் என்றே தெரிகிறது படம் தான் சரியாக வரவில்லை.. இதோ அவர்...

அல்மோரா- 2 கோலு தேவி

மலைப்பாதையில் நடக்க ஆரம்பித்த இரண்டாவது நிமிடம் அந்த நாய் எங்கள் பின்னாடி வந்தது.. எனக்கும் என் பிள்ளைகளுக்கும் நாய்கள் என்றாலே சிம்ம சொப்பனம். அங்கே இருந்தவர்கள் வழக்கம்போல இது ஒன்றும் செய்யாது என்று சொன்னாலும் அது எங்கள் பின்னால் மிக நெருக்கமாக வருவது எங்களுக்கு திகிலாக இருந்தது. முதலில் நான் ஆரம்பித்து வைக்க மகள் தொடர அது கடைசியில் மகன் திரும்பி திரும்பி பார்த்து பயப்பட என்று தொடர்ந்தது.

கணவர் நீங்க திரும்பி பார்க்காமல் வந்தாலே அது ஒன்றும் செய்யாது என்று சொல்ல.. பிறகு கொஞ்ச நேரத்தில் அது சாலை அந்த புறமாக எங்களை தொடர்ந்து வந்தது. எங்கெல்லாம் நாங்கள் சற்றே ஓய்வெடுக்கிறோமோ அங்கெல்லாம் அதுவும் மலை மேலே ஏறியோ அல்லது ஓய்வெடுத்தோ விடாமல் தொடர்ந்தது. பார்த்த போது என்னவோ எங்கள் பாதுகாவலுக்கு வந்தது போலவே இருந்தது. ஜாகேஸ்வரர் கோயிலில் கணவரிட ம் இன்னும் கொஞ்சம் மேலேறினால் குபேரர் கோயில் இருப்பதாக சொன்னார்களாம். சரியாகக் கேட்டீர்களா பசியினால் நாம் மதிய உணவுக்கு திரும்பிவிட்டோமே.. அது பைரவர் கோயிலாய் இருக்குமோ என்று யோசித்தேன்.. பைரவர் தான் இந்த நாயை அனுப்பிவிட்டாரோ என்று :)

உயர உயரமான மரங்களை வேடிக்கைப்பார்த்த போது ஒரு கருமை நிறப்பறவை வித்தியாசமாக இருந்தது. காகத்தைப் போன்ற தோற்றம் ஆனால் நல்ல மஞ்சள் நிற
மூக்கு . படமெடுக்க இயலாதபடி அது தவ்வி தவ்வி கிளைமாறிக்கொண்டிருந்தது. அது மெக்பையோ , ஜங்கிள் குக்கூவோ, எதுவோ தெரியவில்லை. நேற்று ஒரு ஆராய்ச்சி செய்து பார்த்துவிட்டேன். பின்சர் என்கிற பறவைகள் சரணாலயம் ஒன்று இருக்கின்றதாம் அதில் 180 வகையான பறவைகள் உண்டாம். எங்கள் மூன்று நாள் திட்டத்தில் அது இல்லை.

வெளிநாட்டவர் ஒருவர் எதிரில் வந்து கொண்டிருந்தார் எங்களைப் பார்த்து புன்னகையோடு ஹலோ சொன்னார். நான் வீடியோ எடுத்தபடியே நடந்து கொண்டிருந்தேன.மலையை சேர்ந்த ஒரு பையன் எங்களை வேகமாக கடந்து சென்றான். மற்றபடி சாலை அமைதியான ஆற்றின் சலசலப்பு மட்டுமாக இருந்தது. கருப்பு நாய் தொடர்ந்து கொண்டோ முன்னே வழிநடத்திக்கொண்டோ சென்று கொண்டிருந்தது. அதனை நின்று போட்டோ எடுக்க மட்டும் தைரியம் வரவில்ல. வீடியோ மட்டுமே எடுத்தேன்.
வழிகளில் கூட அந்தகோயில்களின் சாயலை ஒத்த சில அமைப்புக்களைக் கண்டோம்.

ஒரு ஜீப் வரும் சத்தம் கேட்டது நின்று கை காட்டியதும் எங்களை கூட்டு ரோட்டில் இறக்கிவிட சம்மதிக்க நாங்கள் அதில் தொற்றிக்கொண்டோம். நாய் சோகமாக திரும்பிக்கொண்டது. கூட்டு ரோட்டில் சற்றே காத்திருக்க நேர்ந்தது. மற்றொரு ஜீப் வந்ததும் அதில் ஏறிக்கொண்டோம். ஜீப் காரர்கள் வேக ரேஸ்கார்களை ஒத்திருக்கிறது. வளைவுகளில் கூட சர்ரென்று எடுக்கும் போது ரோலர்கோஸ்டர்களைப் போல உணர்ந்தோம்.

வழியில் தான் கோலு தேவி கோயில் உள்ளது ஆனால் அது அடுத்த நாளைக்கான திட்டத்தில் இருந்ததால் நாங்கள் நேராக அல்மோராவுக்கே திரும்பினோம். கோலு தேவி கோயில் வரும்போது ஜீப் ஓட்டுபவர் வண்டியில் கட்டி இருந்த மணியை ஒரு அடி அடித்து விட்டு கும்பிட்டு க் கொண்டார்.
அல்மோராவில் மார்க்கெட் பகுதியின் கீழ் சாலையில் இறக்கிவிட்டுவிட்டார் அந்த ஜீப்வாலா. மேல் சாலைக்கு செல்ல எக்கச்சக்கமா படிகள் . ஆனால் அவர்களின் சந்தைகள் , கடைகளைப் பார்க்க நல்ல வாய்ப்பு.

அறைக்கு திரும்பும் வழியில் அடுத்தநாளுக்காக ஒரு வாடகை வண்டியை ஏற்பாடு செய்துகொண்டோம். முழுநாளுக்கான வாடகைக்குத்தான் வண்டி கிடைக்கும் என்பதால் தான் ஜாகேஸ்வர் மட்டுமான தினத்துக்கு நாங்கள் வண்டி எடுத்துக்கொள்ளவில்லை.
அறைக்குச் சென்று நல்ல வெந்நீரை பாதங்களுக்கு கொடுத்து இதமாக்கிக் கொண்டோம். இரவு சாப்பாடு முடித்து களைப்பால் நல்ல உறக்கம்.


மறுநாள் காலையில் வாடகை வண்டி வந்து காத்திருந்தது. முதல் இடமாக ப்ரைட்ஸ் அண்ட் கார்னர் சென்றோம். அங்கே பள்ளத்தாக்கின் அருமையான காட்சி விரிந்து கிடக்கிறது. ராமகிருஷ்ணா குடில் என்று ஒரு புத்தக நிலையம் இருக்கின்றது. நாங்கள் அதற்குள் செல்லவில்லை. மேலிருந்து அந்த காட்சியை மட்டும் கண்டு ரசித்தோம். சூரியோதயம் மற்றும் அஸ்தமனம் பார்க்க அங்கே கூட்டம் வருமென்று சொன்னார்கள்.

விவேகானந்தர் குறுக்கு சந்து துபாய் மாதிரி இல்லாம நிஜம்மாவே இங்க விவேகானந்தர் வந்திருந்து அமைதியாக தியானம் செய்திருக்கிறார்.

பள்ளத்தாக்கின் நடுவில் ஆறு வற்றிக்கிடந்ததை சுட்டிக்காட்டிய காரோட்டி . மர பயன்பாட்டிற்காக வைக்கப்பட்ட ஷீக் மரங்களால் தண்ணீர் தட்டுபாடும் மழையின்மை, வயல் வேலைகளில் தடங்கல்களும் ஏற்படுவதாகக் குறைபட்டுக்கொண்டார்.

காத்கோடகாமைச் சேர்ந்த காரோட்டி பல வருடங்கள் தில்லியில் இருந்துவிட்டு பிறந்த ஊரைப்பிரிந்திருக்க முடியாமல் திரும்பிவிட்டதாகக் கூறினார். முதல் நாளில் ம்யூசியக் காப்பாளரும் இதே போல பனிப்பொழிவே இந்த வருடம் இல்லை. காலநிலை மாற்றம் ரொம்பவும் மோசமாக நிகழ்கிறது என்று வருத்தப்பட்டார்.

ப்ரைட்ஸ் அண்ட் கார்னரிலிருந்து நாங்கள் கோலு தேவி கோயிலுக்கு சென்றோம். அங்கே பித்தளை மணிகளை வேண்டுதல் நிறைவேறியதென்று நன்றியாக சமர்ப்பிப்பது ஒரு வழக்கமாக வைத்திருக்கிறார்கள். அந்த பக்கத்து மக்களுக்கு மிகப் பெரிய தெய்வமாக இருக்கிறாள் கோலு தேவி. செதுக்கபட்ட ஒரு சின்ன சுவற்றோடான மார்பிள் தேவிதான்.

எங்கே பார்த்தாலும் மணிகள் குழந்தைகளுக்கோ மகிழ்ச்சி கொண்டாட்டம். சின்னதும் பெரியதுமான மணிகளை அடித்துக்கொண்டே இருந்தார்கள். கோயிலின் பாதையிலும் கோயிலைச் சுற்றியும் பெரிய பெரிய முறுக்கு கம்பிகளை பொறுத்தி இருக்கிறார்கள் அதில் மணிகளை விருப்பமான இடத்தில் கோர்த்துக்கொண்டே போகலாம்.சமயபுரமாரியம்மன் கோயில் போல கடிதங்களூம் சேர்ந்து கட்டி தொங்கவிட்டிருக்கிறார்கள். அதுவும் திறந்த கடிதமாக தாள்கள், கோர்ட் கேஸ் பேப்பர்களின் காப்பிகள் . நானும் ஒரு சிறு மணியை வாங்கி இதுவரை செய்த எல்லா நன்மைக்கும் நன்றி தெரிவித்து இனியும் தேவைப்படுபவைகளை மனதிலேயே ஒரு லிஸ்ட் போட்டு கட்டி விட்டேன். சிவப்பு துணி ஒன்றை தேவியின் பாதத்திலிருந்து மணியில் சுற்றித்தந்தார் பூஜை செய்பவர்.

நம் ஊரில் ப்ரசாத தட்டு போல இங்கே ஒரு சாப்பாட்டு தட்டு குழித்தட்டு போல ஒன்றில் குங்குமம் மஞ்சள் அரிசி போட்டு தருகிறார்கள். தேங்கா சீனி மிட்டாய்கள் நம் விருப்பம். பூஜை செய்பவர் மந்திரங்கள் சொல்லியபடி மஞ்சளைகுழைத்து நெற்றியில் வைத்து பின்னே குங்குமம் குழைத்து அதையும் அது மேலேயே வைத்து இரண்டு அரிசியை ஒட்டவைக்கிறார். மக்கள் அந்த அரிசிபொட்டோடே ஊருக்குள் வலம்வருகிறார்கள்.

பெண்கள் குங்குமத்தை குழைத்து வகிட்டில் பூசுவதுமல்லாமல் மூக்கின் பாதியிலிருர்ந்து தொடங்கி வகிட்டு பாதி வரை பூசி இருக்கிறார்கள். அங்கிருந்து கட்டார்மல் என்கிற மலை கிராமத்திற்கு செல்ல வேண்டும். அங்கே நடக்க வேண்டிய தூரம் அதிகமென்பதால் வழியில் முதலில் மதிய உணவை முடித்துக்கொண்டோம். கட்டார்மல்லில் சூரியதேவ் மந்திர். அடுத்த பகுதியில்.

அல்மோரா சுற்றுலா -1

எவரெஸ்டில் கால் பதித்த டென்சிங்கின் வரலாறு , புது இடங்களை தேடி அலைந்து சுற்றுபவர்களைப்பற்றிய தொலைகாட்சி நிகழ்ச்சிகள் என்று படித்து பார்த்து ஆச்சரியமாய் இவங்களை எது இழுத்திருக்கும் .. என்ன உணர்ந்திருப்பார்கள் .. என்று நினைத்துக்கொள்வேன்.ஆனால் உண்மையில் ரசனையான விசயம் தான்.

தோழி கேட்டாங்க .. என்னங்க விடுமுறைக்கு அல்மோரா போனீங்களாமே.. அது ஒரு கிராமமாமில்ல..
ஆமாங்க மலையில் அது நகரம் தான்..ஆனா நமக்கு கிராமம் .
அங்க போய் என்ன பாத்தீங்க?
2வது நூற்றாண்டுல கட்டின கோயில்கள். மலைஏற்றம். யாருமற்ற பாதைகளில் நடைபயணம்.

அய்யோ அது ரிஸ்க் இல்லையா?

ஹ்ம் இருக்கலாம் ரிஸ்க் இல்லாத எது இருக்கு ? வாழ்க்கையில்..

யாருகூட போனீங்க வேறெ நண்பர்கள் யாரும் வந்தாங்களா?
இல்லை நாங்க நால்வரும் தான்.
என்னப்பா போரடிக்காதா?
இல்லை அங்க தான் நாங்க நால்வரும் ஜாலியா அக்கம் பக்கம் யாருமில்லா பூலோகம் மாதிரி ஜாலியா குடும்பமா இருப்போம்..

சரி பஸ்ஸா ட்ரையினா ... எப்ப புக் செய்தீங்க சொல்லவே இல்லையே?

புக் எல்லாம் செய்யலைங்க... பேருந்து நிலையம் போனோம் பஸ் பிடிச்சு போயிட்டோம்.

அல்மோரா போகனும்ன்னு எப்படி தேர்ந்தெடுத்தீங்க? நெட்லயா பிடிச்சீங்க..
ஹ்ம் முன்னாடி நானித்தால் போனோமில்ல அப்ப அங்கருந்து ராணிகேத் அல்மோரா போகலாம்ன்னு சொல்வாங்க.. தொடர்ச்சியா போக அப்ப விடுமுறை இருக்காததால் இப்ப அல்மோரா இன்னொரு முறை ராணிகேத் போவோம்.
-----------------------
அல்மோரா போவதற்கு டில்லி ஆனந்த்விகார் இண்டர்ஸ்டேட் பேருந்து நிலையத்திலிருந்து இரவில் 8 மணிக்கு ஒன்றும் 9 மணிக்கு ஒன்றும் பேருந்துகிளம்புகிறது. நாங்கள் எட்டு மணிபேருந்திற்கு சென்றோம். வெகுசீக்கிரமே கிளம்பிவிட்டோம் என்றாலும் எக்கச்சக்க ட்ராபிக் ஜாம். மூன்று பேர் சீட்களை எல்லாம் ஒத்தையாட்கள் ஜன்னலைப்பிடித்து உட்கார்ந்து கொண்டார்கள்.எதுக்கா? ராத்திரி நீட்டிப்படுக்கத்தான்.

இரவு 2 மணிக்கு மேல் தான் மலைப்பயணம் ஆரம்பிக்கிறது. ஐந்து மணிக்கெல்லாம் அல்மோரா வந்து சேர்ந்துவிட்டோம். தில்லியில் வெயில் அடித்துக் கொளுத்தியது. மலை நெருங்க நெருங்க குளிராடைகள் ஒன்று ஒன்றாய் அணிந்தோம். தொப்பி , மப்ளர் , க்ளவுஸ்.
நடுக்கும் குளிர் இல்லைதான். அல்மோராவில் பேருந்து நிலையம் என்பது ஒரு பேருந்து நிறுத்தம் தான். அங்கிருந்து அந்த காலை நேரத்தில் குமாவுன் ஹாலிடே ஹோமுக்கு நடந்தோம.

முன்பே பேசி வைத்திருந்தபடி அறைஎடுத்தோம்.ஹாலிடே ஹோமிலேயே சமையற்காரர் செய்து தந்த ஆலுபராத்தா சாப்பிட்டுவிட்டு மீண்டும் நடை.மால் ரோட்டில் ( கடைத்தெருங்க)பேருந்து நிலைய எதிரில் இருக்கும் கோவிந்த் வல்லப் பந்த் ம்யூசியம் சென்றோம். அங்கே அல்மோராவின் மிகப்பழமையான கோயில்களின் புகைப்படங்களும் செய்திகளும் சிற்பங்களும், ஓவியங்களும் என இரண்டு சிறிய அறைகளும் .. ஒரு சிறிய அறையில் கோவிந்த் வல்லப் பந்த் ன் வரலாறும் இருந்தன.

அல்மோரா பேருந்து நிலையத்திலிருந்து மினி பஸ் ஒன்றில் ஜாகேஸ்வர் கோயிலிற்கு செல்வதற்காக ஏறிக்கொண்டோம். இந்த மலைக்காரர்களுக்கு இசைமேல் எக்கச்சக்க பிரியம் .அவர்கள் மொழியாகட்டும் ஹிந்தியாகட்டும் பாட்டு கேட்காமல் இருக்கவே மாட்டார்கள்.குமாவுன் மொழிப்பாடல்களோட இசை ரொம்ப நல்லா இருக்கும். ஆனால் அன்றைக்கு போட்ட எல்லா ஹிந்திப் பாட்டும் செம டப்பா பாடல்கள். நீ என் முதல் மழை.. நீ என் முதல் வாய்ப்புன்னோ இல்லாட்டி நீ யாருன்னா என் இதயம் யாருக்காக இறக்கின்றதோ அவள் /அவன் . என்று போய்க்கொண்டிருந்தது.


ஜாகேஸ்வர் கோயிலை ஜோதிர்லிங்கக்கோயில் என்றும் அவர்கள் சொல்கிறார்கள். அங்கே சிறுதும் பெரிதுமாக நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட கோயில்கள் இருக்கின்றன. முக்கியமான சன்னிதியில் ம்ருத்யுஞ்சர் , கேதாரேஸ்வர் ,ஜாகேஸ்வர் என்று லிங்கங்கள் உள்ளன.
வழக்கம்போல காசைக்குடுத்தால் நீயே அபிஷேகம் பூஜை செய்யலாம் , அணையா விளக்குக்கு நெய் கொடு என்று பலதும் சொன்னார்கள்.. எங்களுக்கு முன்பு ஒரு குடும்பம் அவர்களே ஆரத்தி காட்டிக்கொண்டிருந்தார்கள்.
மதிய உணவாக ரொட்டி சாப்பிட்டுவிட்டு அல்மோரா செல்ல என்ன வழி என்று விசாரித்த போது .. தற்போது வண்டி எதுவும் கிடைக்காது வேண்டுமென்றால் 3 மைல் நடந்தால் கூட்டு ரோட்டில் ஜீப் கிடைக்கும் என்றார்கள்..

அழகான மலைப்பாதையில் , சரிவில் ஓடிய ஆற்றின் சலசலப்பின் ஓசையை ரசித்தபடி நடையைப் போட்டோம்.

கோபால்சாமி பெட்டா மைசூர்

மைசூருக்கு பிறகு நஞ்சன்கோடு கோயிலுக்கு போனோம்... அங்கிருந்து பாந்திப்பூர் பாதையில்NH212 hangala village ஹங்காலா கிராமத்தில் ஒரு பெயர்பலகை வலது பக்கம் திரும்ப ஹிமாடா கோபால் சாமி பெட்டா என்று இருக்கும் பாதையில் சென்றால் வனத்துறை சேர்ந்த சின்ன குன்று. பாதை சிறிது கடினமானதாக இருந்ததாக நினைவு. 45 டிகிரி ஏற்றமாகவும் சில கொண்டை ஊசி வளைவுகளையும் கொண்டதாக இருந்தது. ஆனால் அழகான குளிர்ச்சியான இடம். அடிவாரத்தில் வனத்துறையினருக்கு பணம் கட்டிவிட்டு தொடர்ந்தோம் .

பாந்திப்பூர் வனச்சரணாலயத்தின் முழுமையையும் இங்கிருந்து கண்காணிக்கமுடியுமாம்.1454 மீ உயரம் கொண்டது. எப்போதும் பனி(மிஸ்ட்) படர்ந்த் மாதிரியான குளிரிச்சி யுடன் இருப்பதால் தான் ஹிமாடா என்று அழைக்கப்படுவதாக தோன்றுகிறது.
மேலே சின்னதாக கிருஷ்ணர் கோயில். நாங்கள் போன நேரத்திற்கு எங்களுக்கு முன்னர் இரு குடும்பங்கள் இருந்தார்கள். அமைதியான இடம் .சன்னதில் போட்டு இருந்த திரையில் நெல்லை லாலா மிட்டாய் கடை என்று தமிழில் எழுத்து. உள்ளே அழைத்து கன்னடத்தில் எல்லாருக்கும் கதை சொன்ன குருக்கள் எல்லாருக்கும் துளசி தீர்த்தம் குடுத்து பூசை காண்பித்தார்.

கிருஷ்ணன் புடைவை அணிந்த மாத்ரி தோற்றம். அழகான மரம் கல்லால் இலைகளும் கிளைகளும் இடைவெளியோட ரொம்ப அருமையான சிற்பம். அவர் கதை சொன்னபடியே அந்த கிருஷ்ணனின் மேலிருந்த மரத்தின் மேல் கைவைத்தார் அங்கே ஒரு சிறு பள்ளம் . அதில் இருந்த தண்ணீரை எல்லார் மேலும் தெளித்தார். வெளியே வந்து உட்கார்ந்து இருந்த போது அவர் யாரிடமோ தமிழில் பேசினார் அப்போ அவரிடம் தமிழில் அந்த கதையை கேட்கலாமே என்று காத்திருந்தேன்.ஆனால் இப்போது கேட்ட கதை முழுதுமாக நினைவில் இல்லை மறந்து விட்டது.

மீதி வந்திருந்த குடும்பங்கள் கும்பிட்டு முடித்து அவர் அமரும் போது போய் கேட்டேன் . கிருஷ்ணனின் மேலே அந்த மரத்தில் இருந்த அந்த தண்ணீர்
எப்படி அங்கே வருகிறது என்பது தெரியாது எப்போதும் பனி நீர் அங்கே இருக்கும் என்றார். நானும் சும்மா இருக்காமல் மேலே கோபுரத்தில் எதாவ்து துளை இருக்கிறதோ என்றேன் கோபப்படாமல் இல்லையம்மா என்றார்... பனி நீர் என்றதும் ஒரு வேளை பனி தான் சேர்ந்து இருக்கிறதோ என்று நினைத்தேன்.

அந்த மலையை சுற்றியும் எத்தனையோ தீர்த்தம் இருப்பதாக சொன்னார் சரியாக இப்போது நினைவு இல்லை 31 இல்லனா 71 இப்படி..திருப்பதியில் இருக்கும் பாபம் தீர்க்க்கும் தீர்த்தத்தின் ஆரம்பம் இங்கு தான் என்றும் இங்கிருந்து ஒரு மைல் தொலைவில் கீழே ஒரு பாறை இருப்பதாகவும் அதில் ஒரு பூஜை செய்தால் குழந்தை பிறக்காதவர்களுக்கு பிறக்கும் என்றும் அதற்கு முன்பதிவு செய்து கொள்ளவேண்டும் என்றும் கூறினார். லாலா மிட்டாய்காரர் குடும்பத்துடன் அடிக்கடி அங்கு வருவாராம்.

காகமே அந்த மலைப்பகுதியில் வராதாம். அந்த கதையும் மறந்துடுச்சு அப்பறமா கேட்டு பின்னூட்டத்தில் இடுகிறேன். வெளியே வந்ததும் உண்மைதானா என்று சுற்றி முற்றி தேடினோம் தன்னிச்சையாக என்ன தான் இருந்தாலும் படித்தால் நாமெல்லாம் கடவுளை நம்புவது குறைந்துவிட்டது என்று சொல்லிக்கொண்டோம். பஸ் நிறைய ஆட்களும் சாப்பாட்டு டிரம் களும் வந்து இறங்கியது.

அங்கிருந்து மலையின் அழகு ரொம்பவும் அருமை.. இடத்தைவிட்டு வரவே மனமில்லை நாமும் சாப்பாடு கட்டி வந்திருக்கலாமோ என்று யோசித்தோம். ஆனா மக்களே சாப்பிட்டுட்டு அழகான இடத்தைக் குப்பையாக்கிடாதீங்கப்பா !!!

சற்று தொலைவில் வனத்துறையினர் கட்டும் கட்டிடம். பாதி எழும்பி இருந்தது . கீழ் பகுதியில் வெறும் தாங்கும் தூண்களும் மேலே இரு காட்டேஜ் போல இருந்தது. டூரிஸ்ட் இடமாக மாற்றவேண்டும் என்பதற்காக இருக்குமோ என்னவோ அதை விசாரிக்கவில்லை.. பைக்கிலேயே கூட ஒரு குடும்பம் வந்திருந்தது. .

மணாலி தொடர்ச்சி ஹாடிம்பா

மறு நாள் போனது ஹாடிம்பா தேவி கோயில் இது பார்க்கறதுக்கு ரோஜால வருமே மதுபாலா கூட கும்பிடப்போவாங்களே காஷ்மீர் கோவில் அதுபோலவே இருந்தது. எங்கபார்த்தாலும் வண்டிகளில் ஹாடிம்பா தேவி பேர் போட்டு இருந்தது. நம்ம ஊரில் மாசாணிஅம்மன் துணை என்று
போட்டிருப்பது போல.



ஹாடிம்பா என்பது இடும்பன் தங்கை இடும்பி தான். பீமன் மனைவி. இந்தக்கோயில் 1553 ல் கட்டப்பட்டதாம். மகாபாரதத்தில்
மெழுகு அரண்மனையிலிருந்து தப்பி ஹாடிம்பர் ராக்ஷசர்களின் இடத்தில் பாண்டவர்கள் இருக்கும்போது பீமன் ஹாடிம்பாவை காதலித்து மணக்கிறார். . ஹாடிம்பா தன் மக்களிடன் அன்பும் கருணையும் மிக்கவளாம். கடோத்கஜன் அவர்கள் மகன் .மகனிடம் நாட்டை ஒப்படைத்து துங்ஹிரி வனத்தில் சென்று தவம் செய்ததால் துங்கிரிவனக் கோயில் என்றும் ஹாடிம்பா கோயில் என்றும் சொல்கிறார்கள். குலு நாட்டு அரச குடும்பத்தின் முக்கிய கடவுளாம். மே மாதம் நடுவில் மூன்று நாள் திருவிழா வருமாம்.



கோயில் வாசலில் புசுபுசு வென்றிருந்த யாக் மேல் உட்கார்ந்து மகளை ஒரு புகைப்படம் எடுத்தோம். சிகப்பு கலரில் இருந்த சேலை போன்ற ஒன்றை சுற்றி சுற்றி ஒரு பின் போட்டு வெள்ளி கலரில் இருந்த நகைகளை போட்டு பின்னால் ஒரு கூடைய மாட்டிவிடறதுக்கு பத்து ரூபாய். மலையாளுங்க போல ஒரு புகைப்படம் நானும் எடுத்துக்கிட்டேன்.
-----
மனாலி யில் இருந்து 3 கிமீ நடைபயணமாக keylong கிராமத்தின் வழியில் ராமர் கோயில் ஒன்றும் வசிஷ்டர் கோயில் ஒன்றும் போனோம். hot sulper வெந்நீர் ஊற்று இருக்கும் இடம் மக்கள் எங்கெங்கு இருந்தோ துவைக்க துணி மூட்டைகளை எடுத்துக்கொண்டும் குளிப்பாட்ட சிறு குழந்தைகளை அழைத்துக் கொண்டும் வருகின்றனர். வெதுவெதுப்பாக வந்தது. கோயிலுக்குள் பெண்கள் , ஆண்கள் தனித்தனியாக குளிக்க தடுப்புகள் இருந்தது.



இங்கு நிறைய துணிக்கடைகள் இருந்தன. அங்கே தாஸ்மினா சால்கள் என்று ஒன்று விற்கப்படுகிறது. இதயநோயுடையவர்கள்
அதை உபயோகித்தால் நல்லதாம் . வெளிநாட்டினர் மற்றும் பெரும்பணக்காரர்கள் வாங்குவார்களாம். ஒரு ஷாலின் விலை 2 அல்லது 3 ஆயிரம் ஆகுமாம். அது ஒரு வகை ஆட்டிடம் இருந்து செய்யப்படுமாம்.
This wool is taken from the under belly of the Pashmina goat existing in Tibet. The shawls woven from Pashmina range from a fine to super- fine quality. They are pure and light, yet tremendously warm. Owing to the high cost of labor involved in the sorting of fine Pashmina fiber they are pretty expensive but trendy.



ஆட்டை துன்புறுத்தக்கூடாது என தடை செய்யப்பட்டதால் இறந்த ஆட்டிடம் இருந்தோ எப்படியோ எடுக்கப்பட்டு ஒரு ரஜாய் போன்ற போர்வையாக தாயாரித்து வைத்திருக்கும் அதனை 5 வருடம் போர்வையாக நாம் உபயோகித்தால் அது நம் சூட்டில் நல்ல படி ஆகுமாம் அப்புறம் அதை திருப்பி வாங்கிக்கொள்வானாம். அதற்கு வருடாவருடம் பல பரிசுகள் அனுப்பிவைப்பானாம். பலர் பணம் கட்டி இது ஒரு பிசினஸாக
வாங்கி சென்றதாக புகைப்படம் காட்டினான். என்ன கதையோ நம்பவே முடியவில்லை.



திபெத்தியன் புத்தர் கோயில் ஒன்று சென்றோம். தங்க கலரில்
பெரிய புத்தர்...அமைதியான அந்த சூழ்நிலை அருமையாக
இருந்தது. அங்கிருந்த ஒரு இளம் துறவி பயிற்சிக்காக வந்திருந்தாராம் . பிரிந்து செல்லும் முன் அங்கிருக்கும் மற்றொரு துறவி நண்பனுக்கு ஆங்கிலத்தில் கடிதம் எழுத
உதவி கேட்டார்.. எழுதிக் கொடுத்தோம். நான் உன்னை விட்டு
பிரிய மனமில்லாமல் செல்கிறேன் . என் மனதில் நீ எப்போதும்
நிறைந்திருப்பாய் என்று அவர் ஹிந்தியில் சொல்ல ஆங்கிலத்தில் எழுதித்தந்தோம்.



அர்ஜுனன் குகை என்ற ஒரு இடம் . மனாலியில் இருந்து 5 கிமீ பிரினி கிராமத்திற்கருகில்{pirini village} இவ்விடம்
இருக்கிறது. இங்கு அர்ஜுனன் பாசுபதா அஸ்திரத்திற்காக இந்திரனை நோக்கி தவமிருந்ததாக சொல்லப்படுகிறது.


நாங்கள் சென்றபோது ரொதன்பாஸ் [51 கிமீ] மூடிவிட்டது பனியால். அங்கே வேத வியாஸர் தவம் செய்த இடமும் பியாஸ் நதியின் ஆரம்பம் இருப்பதாக அறிந்தோம்.


மணாலி இந்தியாவின் சுவிட்சர்லாந்து. இம்மலையின் தொடர்ச்சியில் எத்தனை எத்தனையோ இடங்கள் இருக்கின்றன. ராணிகேத் , கார்பெட் வைல்ட் லைப் சேன்ச்சுரி
என்று கணக்கிலடங்காதது. நான் முழுதும் பார்த்துவிட்டேன் என்று எவரும் குறிப்பிடமுடியாத அளவு இயற்கை அழகு கொஞ்சும் இடங்கள் நிறைந்தது. இத்தளத்துக்கு சென்று தங்குமிடம் மற்றும் விவரங்கள் அறிந்து கொள்ளுங்கள். பல விஷயங்கள் இன்று வலை மூலமே பதிவு செய்துகொள்ளும் வசதியோடு இருக்கிறது. நாங்கள் உபயோகித்துக்கொண்ட தளங்கள் சில

himachal tourisam office
NEW DELHI
CHANDERLOK BUILDING36, JANPATH, NEW DELHI-110001.Tel: (011) 23325320, 23324764 Fax: (011) 23731072E-mail: hptdcdelhi@hub.nic.in

http://himachaltourism.nic.in/kulu.htm

தங்குமிடபதிவுக்குonline booking


பேருந்து வசதிக்கு

முந்தையபதிவு மணாலி ஷிவ் லிங்க் பற்றியது இங்கே

ஷிவ் லிங்க் - மணாலி

நானித்தால் சுற்றிக்கொண்டிருக்கும் போதே முடிவானது அடுத்த
முறை மணாலி என்று, பனிமலையில் விடுமுறை . இம்முறை
தில்லியில் இருக்கும் ஹிமாச்சல் டூரிஸம் அலுவலகத்திலிருந்து கிளம்பும் பஸ்ஸில் பதிவு செய்து கொண்டோம். எப்போதும் திசம்பர் கிருஸ்த்மஸ் விடுமுறையில் இப்படி கிளம்புவது என்பதால் குளிருக்கு தகுந்த ஆடைகளுடன் தயாராக இருந்தோம். அந்த அலுவலகத்தில் இருந்தே ஹோட்டல் பியாஸ் ல் அறையும் எடுத்துக் கொண்டோம்.இந்த தங்குமிடம் நடுத்தரமானது . அனைத்து அறைகளும் பியாஸ் நதியை பார்க்கும் வசதியுடன் இருக்கிறது.

எத்தனை குளிருக்கான ஆடை அணிந்து இருந்தும் குளிர் மூடிய பஸ்ஸுக்குள் நடுங்க வைத்தது. ஷூக்குள் காலுறை தண்ணீரில் நனைந்தது போல் உணர்ந்தோம். இரவு முழுதும் பயணம். வளைவுகளில் அவர் திரும்பும் ஒவ்வொரு கணமும் பயத்தில் இருந்தேன். மணாலி சேர்ந்ததும் அறைக்கு போகும் முன் அங்கிருக்கும் அரசாங்க சுற்றுலா மையத்தில் பேசி வாடகைக்கு
ஒரு வண்டி ஏற்பாடு செய்துகொண்டோம். அறையில் சாமான்களை வைத்துவிட்டு குளித்து கிளம்பினோம்.

மணாலியில் தங்கிக்கொண்டு எந்த எந்த மாதத்தில் எங்குவரை
பனிப்பொழிவு இருக்கிறதோ அங்கே இந்த ஜீப்களில் சென்று பார்த்துவரவேண்டும். நாங்கள் போனபோது பனி குலாப்
என்னும் இடம் வரை இருந்தது. அங்கே செல்லும் பாதையில் பனிப் பொழிவு இருந்ததால் வண்டியை ஏற்கனவே வண்டி சென்ற தடத்தில் கவனமாக ஓட்டிச்செல்ல வேண்டி இருந்தது . கடவுளே என்று நான் புலம்புவதை கண்ட வண்டியோட்டி நாங்கள் தினம் தினம் போவது தானே இந்தப் பாதை ஏன் பயப்படுகிறீர்கள் என்றார்.


பாதையில் வாடகைக்கு கோட்டும் பனியில் உபயோகிக்கும் உயரமான ஷூக்களும் வாடகைக்கு எடுத்துக்கொண்டோம்.
அங்கே நாங்கள் சென்றபோது குறைவான கூட்டம் தான் இருந்தது . ஸ்கேட்டிங் சாமான்களை வாடகைக்கு தருபவர்
கூட்டம் குறைவாக இருக்கும் போது தான் நன்றாக செய்யமுடியும் அப்புறம் என்று யோசிக்காதீர்கள் என்றதை
ஒப்புக்கொண்டது நல்லதாயிற்று. முதலில் மகள் , முயற்சித்தாள் நன்றாகவே வந்தது ஆனால் அடிக்கடி விழுந்து கொண்டிருந்தாள்.
அடுத்தது நான். அவர் சொன்னபடி உடனேயே செய்து காட்டி குருவிடம் பாராட்டும் வாங்கிக்கொண்டேன். மூன்றுமுறை முழுமையான வட்டம் .

பனி மனிதன் செய்தோம். கனவில் மிதப்பதான உணர்வு . இத்தனை வெள்ளைவெளேர் என்ற இடம் என்னமோ மேகத்தில்
இருப்பதாக உணர்ந்தோம். பெரிய டையர் ட்யுப்பில் உட்காரவைத்து கீழே தள்ளிவிடும் விளையாட்டுக்கு பணம் கொடுத்து சருக்கினோம். பின்னால் பிளாஸ்டிக் கயிறு கொண்டு கட்டி இருந்தனர். மரஸெலெட்ஜில் சென்றோம் . ஏறும்போது சரி இறங்கும் போது அவரும் அதன் பின் நின்று கொள்கிறார் அதுவே ஒரு ஜாய் ரைட் தான். திரில்.

அடுத்த நாள் ஷோலங் பள்ளத்தாக்கில்[Solang Valley] சிவ்லிங்க் எனும் இடம் சென்றோம். அங்கே செல்ல பாதை சேரும் சகதியுமாக .. குதிரைக்காரர்களின் தொந்திரவு வேறு. சரி என்று குதிரையில் சென்றோம் . எங்கே குதிரையிலிருந்து விழுந்துவிடுவோமோ என்ற பயம் எனக்கு. பின்னால் குதிரையில் வந்த 5 வயது மகள் ..அம்மா பயப்படாதே என்றாள். கீழே உள்ள படம் சிவ்லிங் போகும் பாதையில் குதிரையில் பயணம் .அங்கே போனதும் கண்ட காட்சி இருக்கிறதே அருமை.


மலை மேலே இருந்து ஒரு மெல்லிய அருவி விழுந்து கொண்டிருக்கிறது.. விழ விழ வே கீழே 50 அடி உயரத்திற்கு பனிமலையாக குவிகிறது . அது லிங்கவடிவமாக இருப்பதால் தான் சிவ் லிங்க் என்று வணங்குகிறார்கள். இது குளிர்காலத்தில் தான் இருக்கும் . இந்தப் படம் எடுக்கும் போது சாயங்காலம் ஆகிவிட்டது எனவே குளிரில் தண்ணீர் கொட்டுவது நின்று விட்டது.

அருகில் செல்ல ஒரு பனியால் மூடிய ஆற்றின் மேல் செல்ல வேண்டும். குச்சி ஒன்றை 5 ரூ க்கு வாடகைக்கு தருகிறார்கள். அப்படியும் தடுமாறி விழுந்து கொண்டே இருந்தோம் .பனியில் ஸ்கேட்டிங் செய்தது போல் தான்.
அருகே சென்றதும் ஒரு சிறுகுடிலில் சாமியார் ஒருத்தர் இருந்தார் . படிகளில் ஏற ஷூவைக் கழட்ட வேண்டும் . ஏதோ தைரியத்தில் நானும் தம்பியும் ஏறிவிட்டோம். பாதி படிகளிலேயே கால் உணர்ச்சியற்று போனதாக உணர்ந்தோம்.
இருந்தும் படிகளில் ஏறி வணங்கிவிட்டுத் தான் இறங்கினோம்.

இறங்கியதும் சுடச்சுட குடிலில் சாமியார் பெரிய வானலியில்
பாயசம் கிளறிக்கொண்டிருந்தார் அதனைக் குடிக்கத்தந்தார்கள்.
கால் உணர்ச்சியற்றுப் போனதற்கு இன்னொரு வயதானவர் அருகில் கிடந்த பனியை உடைத்து கெட்டிலில் போட்டு சுட வைத்து வெந்நீரை கொத்தனாரின் கலவைப்பாத்திரம் போன்ற ஒன்றில் ஊற்றி காலை அதில் வைக்கும்படி சொல்லி
நன்றாக பாதபூஜை செய்வது போல் செய்ய கால் பழய தெம்புக்கு வந்தது. அதை ஒரு சேவையாக அவர் செய்கிறாராம்.
ம்..எத்தகைய மனிதர்.

சிறு குழந்தைகளை முதுகில் கட்டித் தூக்கிவர என்று தனி ஆட்கள் இருக்கிறார்கள். லாவகமாக அவர்கள் முதுகில் கட்டிக் கொள்வது அழகு. குழந்தை அழாமல் இருக்க வேண்டும் .

அந்த சிவலிங்கம் போன்ற அமைப்பு மார்ச் ஏப்ரல் மாதங்களில்
நடுவில் மேலே இருந்து விழும் தண்ணீரால் இரண்டாக பிரியுமாம். அப்போது அதை சிவன் பார்வதியாக வழிபடுவார்களாம்.

பாரா கிளைடிங் , ட்ரெக்கிங் , ஸ்கேட்டிங் என்று எத்தனையோ வகை பொழுதுபோக்குகள் . இதில் நாங்கள் சென்ற வாரம் அங்கே விண்டர் கார்னிவல் வேறு. ஊருக்கு நடுவில் இருந்த சதுக்கத்தில்
ஆடலும் பாடலும் குளிரை மறந்து ரசித்தோம். ஆனால் சாயங்காலம் ஆனால் குளிர் ஆட்டுகிறது . காரணம் காற்று.
கடைகளில் வைத்திருந்த புகைப்படங்களில் கடைகளின்
வெளியே 2 அடிக்கு பனி விழுந்திருக்கும் காட்சி. அப்படி இருந்தால் நாம் சுத்திப் பார்ப்பது எப்படி . இப்போது கொஞ்ச தூரம் போய் பனியைப் பார்த்துவருவது தான் சரி நமக்கு என்று
நினைத்துக் கொண்டோம்.

எங்கே போனாலும் நம்ம சாப்பாடு கிடைக்கும் என்றால் சந்தோஷம் தானே. அங்கே மெட்ராஸ் கபே என்ற ஒரு கடை இருப்பதாக அறிந்து தேடி கண்டு கொண்டோம். தமிழ் நாட்டில்
இருந்து வந்து 40 வருடங்களாகி விட்டதாம். சேலம் என்று சொன்னதாக நியாபகம். வரவேற்று உபசரித்த விதமும் சாம்பார் வடையும் , முழுச் சாப்பாடுமாக எங்களை மகிழ்ச்சிக் கடலில் மூழ்கடித்தார்கள்.

திபெத்திய கோவில் , ஹாடிம்பா தேவி கோயில் ,வெந்நீர் ஊற்றுக்கள் பற்றி அடுத்த பதிவு.

விட்டு விடுதலையாகி

துரத்திக் கொண்டிருக்கும் கட்டளைகளில் வேலைகளில் இருந்து விடுதலையாகி யாரும் தொந்திரவு செய்யமுடியாத இடத்திற்கு
ஓடி மனதுக்கும் மூளைக்கும் கொஞ்சம் புத்துணர்ச்சி ஏற்றிக்கொள்வதென்பது வழக்கமாகிவிட்டது . வடஇந்தியாவில் இருக்கும் சமயத்தில் இங்குள்ள பகுதிகளைப் பார்த்துவிடும் எண்ணம் சேர்ந்து வருடா வருடம் ஒரு இடம் முறை வைத்துப் போவது என்றாயிற்று.


மூன்று வருடம் முன்பு , நானித்தால் போவது என்றவுடன் நாமாக வண்டி எடுத்துப் போவதோ இல்லை சுற்றுலா ஏற்பாடு செய்பவர்களின் எதாவது ஒன்றில் சேர்ந்து போவதோ என்பதை விடுத்து சாதாரண பயணியாக செல்வதாக முடிவெடுத்து பஸ் நிலையத்தில் சென்று நானித்தால் செல்லும் பஸ்ஸில் ஏறிக்கொண்டோம். டிசம்பர் மாத கடைசி என்பதால் குளிர் மிக அதிகம். வறுத்த கடலைகளை உடைத்து சாப்பிட்ட வண்ணம் குளிரை பொருட்படுத்தாமல் கிராம மக்களோடு பயணம்.


இறங்கும் வரை மூடிய பஸ்ஸில் கொஞ்சம் நடுங்கியபடி இருந்த நாங்கள் பஸ்ஸை விட்டு இறங்கியதும் கிடுகிடு என நடுங்க ஆரம்பித்துவிட்டோம். என்னடா என்று பார்த்தால் ..பேருந்து நிலையம் இருப்பது ஏரிக்கரையில்..
காற்று ஏரியைத் தொட்டு இன்னும் கொஞ்சம் குளிரேற்றிக் கொண்டு எங்களை வரவேற்றது. இணையத்தைப் பார்த்து ஸ்நோபாயிண்ட் என்ற இடத்தில் அறை எடுத்திருக்கிறோம். அங்கே போக ரோப் கார் தான் . நாங்கள் இறங்கியது காலை ஐந்து மணி ரோப் கார் தொடங்க விடிய வேண்டும். சிறிது டீ குடித்து சூடேற்றிக் கொண்டு ஜீப் ஒன்றைப் பேசி அந்த செங்குத்து மலை மேல் அடைந்தோம்.


சினிமாவில் வரும் தனி மாளிகை போன்று இருந்தது அந்த அரசாங்க ஹோட்டல் . வடநாடுகளில் அரசாங்கத்தின் பராமரிப்பு நன்றாகவே இருக்கிறது. இருட்டு பயமேற்படுத்தியது . நல்லவேளை லைட்டைப் போட்டு வரவேற்றார்கள் . நடுவில் ஹால் ,சாப்பிட பெரிய மேஜை, இரு புறமும் அறைகள்.ஒரு சமையலறை . காலை ஆறு மணி வரை
கொஞ்சம் ஓய்வு. பின்னர் 5 நிமிட நடையில் பனி மலைகளை
தூரத்தில் இருந்து காணும் படி அமைத்திருந்த ஸ்நோ பாயிண்ட்.
அங்கிருந்து ஹிமாலய மலையழகை ரசிக்கலாம். எல்லோரும் வேறு எங்கோ தங்கிக் கொண்டு இங்கே ரோப் கார் மூலம் வந்து ரசிப்பார்கள் . நாம இங்கேயே தங்கி யாரும் வர ஆரம்பிக்கரதுக்கு முன்பே தனியா ரசிக்க முடிந்ததே என்று ஒரே சந்தோஷம். முடிவெடுத்த தலைவருக்கு ஒரே பெருமை.


அமைதியான அந்த இடத்தை விட்டு போக மனசே வராம வயிறு கூப்பிட்டதேன்னு கீழே இறங்கி வந்தோம். அங்கேயே சமையற்காரர் இருந்தார் ஆனா டீ மட்டும் குடிச்சுட்டு பக்கத்துல மலையில் வாழுறவங்க இருக்கற இடத்துக்கு போய் டீ கடையும் ஹோட்டலுமா இருந்த ஒரு பெட்டிக்கடையில்
ஆலு பராட்டா வாங்கி சாப்பிட்டோம். ஆகா அந்த குளிருக்கும் அதுக்கும் அருமை. சில்லுன்னு காத்துக்கு ஊரோட பரபரப்பு எல்லாம் மறந்து சுடசுட கிடைத்தத சாப்பிடறது சொர்க்கம்.


அப்புறம் வண்டி எடுத்துகிட்டோம். கண்போல இருக்கற தால் நானி தால் , அந்த தால் இந்த தால் எல்லாம் சுத்திக் காண்பிச்சார் டிரைவர். ரோப் கார் ஒரு முறை மேல போக ஒரு முறை கீழ போக ஸ்நோ பாயிண்டில் தங்கி இருக்கறவங்களுக்கு இலவசம். காலையில் எல்லாரும் மேலே வந்து பார்க்கும் பிசியான நேரத்தில் நாங்க கீழே போய்ட்டு மாலையில் மேலே வருவோம். திருப்பியும் தனிமையான அமைதியான சூழல் நல்லா இருந்தது. சூப் , உருளை ப்ரன்ச் ப்ரை சமையற்காரரை செய்யச்சொல்லிக் கேட்டு சாப்பிட்டோம். குளிருக்கு தீமூட்டி சுற்றிலும் உட்கார்ந்து அரட்டை அடித்தோம்.


அடுத்தநாள் நாங்களா கிளம்பினோம். சைனா பீக் என்ற இடம். குதிரையில் போகும் படி சிலர் சொன்னார்கள். எத்தனை கிலோ மீட்டர் என்பது மறந்து விட்டது.. நடக்கும் தூரம் தான் என்று நாங்கள் பேசிக்கொண்டே ஏறத் தொடங்கினோம். ஒத்தையடி போன்றதொரு பாதை தான் . இதில் குதிரையில் வந்தோமோ பயத்திலேயே செத்துருப்போம். யாருமற்ற காடு போல இருந்தது . கொஞ்ச நேரத்திற்கு ஒருமுறை ஓய்வெடுப்போம். பொண்ணு அத்தனை சின்னதில் நடந்ததே பெரிதாயிற்றே. அங்காங்கே தடுமாறினால் விழுந்துவிடும் அதளபாதாளத்தை ரசித்துக் கொண்டே சென்றோம்.


1 மணி நேரத்திற்கு மேல் சென்ற பின் கொஞ்சமே கொஞ்சம் யோசனை வந்தது ஆனாலும் நடைப் பயணத்தின் ஆசை விடாமல் மேலே சென்றோம். மரம் வெட்டும் பெண்கள் பேசிக்கொள்ளும் சத்தம் அவ்வப்போது கேட்டது. இரண்டு பெண்கள் எதிர்பட்டார்கள் . இது தானே சரியான பாதை என்றோம். ஆமாம் இன்னும் பாதி தூரம் இருக்கிறது என்றார்கள். இப்படியே மேலே போகப் போக தரையெல்லாம் ஏதோ வெள்ளையாக கிடந்தது. அதற்கு முன் நாங்கள் பனிப்பொழிந்திருக்கும் இடங்களுக்கு போகாததால் எங்களுக்கு ஒரே ஆச்சரியம்.


மேலே போகப் போக பனி நன்றாக பரவிகிடந்தது ஆனால் பால் வெள்ளையாக இல்லாமல் மண்ணோடு கலந்து இருந்தது. கொஞ்சமே கொஞ்சம் தானே பொழிந்திருக்கிறது.
ஆனாலும் எங்களுக்கு அது புது அனுபவம் ,. என்பதால் மகள் பனித்துகள்களை அள்ளி கூட வந்திருந்த மாமாமேல் போட்டு விளையாடினாள். உடனே முடிவெடுத்தோம் அடுத்த வருடம் போவேண்டும் பனிமலை ...மனாலி ..

மேலே மலையழகு ரசிக்க என்று தொலைநோக்கி வைத்து இருந்தார்கள். ஒரே ஒரு வீடு. அதில் இருந்தவர் அந்த இடத்திற்கு நியமிக்கப்பட்டவர் போலும். வாருங்கள் டீ வேண்டுமா என்ன சாப்பிடுகிறீர்கள் என்றார். ஆஹா நடந்து வந்த களைப்பு நீங்க
பிரட் ஆம்லெட்டும் டீ யும் தந்து பசியாற்றினார். இன்று முதல் வருகை நீங்கள் தான் என்றார். மகிழ்ச்சியாக இருந்தது.
இறங்கி வரும் பாதையில் முக்கால்வாசி ஆனபின் தான் ஒரு கல்லூரிக்கூட்டம் வந்தது. அய்யோ அம்மா என்று வந்த அவர்கள் இன்னும் எவ்வளவு தூரம் என்றார்கள். இப்போது தான் கால்வாசி வந்திருக்கிறீர்கள். ஆனால் அருமையான இடம் நடைப்பயணம் நல்லா இருக்கு என்றோம். அவர்கள் இத்தனை சிறுமி எப்படி வந்தாள் என்றார்கள். அதுவா ரகசியம் என்ன என்றால் அவளுக்கு ஒரு பார்பி பொம்மை கிடைக்கும் அதுக்குத்தான் . ரொம்ப நாளா கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள். நடந்தால் ,ரசித்தால் பரிசு என்று அழைத்துப் போயிருந்தோம்.



பறவைகளின் ஒலிகள் , பசுமை நிறைந்த பகுதி , இயற்கையின் மணம், எல்லாம் சேர்ந்து ஒரு வருடத்திற்கான புத்துணர்ச்சியை உடலில் ஏற்றிக்கொண்டு மீண்டும் பரப்பரப்பான வாழ்வுக்கு பயணமானோம், மனதில் அடுத்த பயணத்தைப் பற்றிய ஆவலுடன்.